willowیا بیددر فرهنگ بشری جای شگرفی دارد.در غرب نماد سوگواری است و یهودیان در طی تبعید در بابل به یاد صهیون می گریستند و چنگهای خود را بر روی درختان بید می اویختند.در هنر تدفینی نقش بید به چشم می خورد و روی سنگ قبرهای انگلیسی مربوط به اواخر سده نوزدهم بسیار متداول بود.بید مجنون یا سالیکس بابیلونیکا (گل بابلی )مورد توجه شاعران و نویسندگان شرق بود.اسمش منسوب به بابل بود ولی بومی چین بود.نزد نقاشان چینی و ژاپنی مظهر لطف زنانه و بشارت دهنده بهار بود.شاخه های ان که درباد تکان می خورد نشانه اطاعت زن از اراده شوهر بود.نزد بوداییان نماد فروتنی بود.پوست این درخت سرشار از اسید سالیسیلیک است و از ان اسپرین جدا شده است.در گذشته های دور برای تب بری از پوست ان استفاده می کردند.