متفکر المانی در ۱۹۴۰ در دهکده ای در مرز فرانسه و اسپانیا

خودکشی کرد.او معتقد بود که در عصر تکثیر مکانیکی ،هاله اثر هنری از

بین میرود.وبا ناپدیدی هاله  ،هنر از بند ارزش ایینی رها می شود زیرا هاله

اثر هنری تنها به اتکای کارکرد ایینی خود موجودیت دارد.با تکثیر مکانیکی،

اثرهنری از اتکای انگل وارش به ایین می رهد و از سوی دیگراز دایره تنگ

مالکیت سرمایه دارانه خواص بیرون شده و در دسترس عموم مردم قرار

می گیرد.بنیامین نمود برجسته این ناپدیدی را ذر سینما می دید.او سینمایی

را می ستود که قدرت بسیج کردن توده ها را داشته باشد.او مدافع چارلی

چاپلین بود.ادورنو

فیلسوف المانی معتقد بود که صنعت فرهنگ سازی،

 هنر مستقل را به فرهنگ عامه پسند و توده ای و رسانه های همگانی

بدل کرده است. ادورنو کامل ترین نمود صنعت فرهنگ سازی را در سینما

می دید

.